Roeping en leven als priesterstudent
(Wouter de Paepe wordt 29 mei 2010 priester gewijd)
Hét doel van de priesteropleiding is wellicht: je roeping helder krijgen. Moet ik wel of geen priester worden? Ongeveer dertig procent van de studenten besluit vroeg of laat van niet. Dat bevreemdt misschien. Want wie begint er nu aan zo’n opleiding zonder te weten of hij geroepen is? Maar zo eenvoudig ligt het niet.
Toen ik in 2004 op het Ariënskonvikt begon, wist ik mij geroepen. Zo zei ik dat ook: “ik weet mij geroepen”. Mijn natuurkundestudie zat er op. Een studie die mij naast de enorme kracht ook de betrekkelijkheid had doen inzien van de wetenschappelijke methode. En die mij vooral ook gevoelig had gemaakt voor de wonderbaarlijkheid van onze wereld. Want hoe dieper de theorieën gingen, hoe meer de schoonheid van een verborgen orde opglanste. Daarnaast had ook een meer persoonlijke zoektocht meegespeeld. Wat is mijn rol in deze wereld, hoe doe ik het goede en wat betekent het om anderen lief te hebben? Vragen waar menig jong volwassene mee worstelt.
En God ging een rol spelen in het antwoord. Niet omdat ik dat zo bedacht had. Ja, ik was katholiek opgevoed, maar het geloof zat niet bepaald voor in mijn gedachten. Het was omdat God zich bij mij aandiende. Nee, geen visioenen. God dient zich zelden aan als een storm, meer als een bries. Een bries die spreekt door andere mensen, door een gebeurtenis, door een tekst, of direct binnen in de eigen ziel. Het is vaak een kwestie van goed luisteren. En misschien kwam het doordat ik er met mijn eigen denken en proberen niet uit kwam, dat er ruimte ontstond om te luisteren naar Hem.
Mijn afstudeeronderzoek deed ik aan een Italiaanse universiteit. Een andere cultuur, een andere wereld: ik werd losgetrokken uit vaste patronen en kwam open te staan voor nieuwe indrukken. De kerk heb ik daar heel intens meegemaakt. Ik heb haar daar écht leren kennen als de gemeenschap van God met de mensen. En die gemeenschap, daar wilde ik aan bijdragen. Wat is er belangrijker in het leven dan dit?
En als priester. Waarom zo? Tja, dat is roeping. Ik geloof dat God ons allen leidt naar Hem toe. Langs welke weg, dat verschilt. Maar als je je door Hem laat leiden, dan toont Hij je die weg. Door mijn gebed, mijn leven in de kerk, mijn contact met andere christenen ontstond mij mij het besef: daar roept Hij mij toe, tot het priesterschap. En na het idee twee jaar te laten rijpen – ondertussen had ik mijn docentengraad gehaald – ben ik begonnen bij het Ariënskonvikt.
“Ik weet mij geroepen”, zei ik toen. En dat zeg ik nu nog, zes jaar later. Al is er in de tussentijd wel wat veranderd. Ik heb veel geleerd: over het geloof, de kerk en het priesterschap. Ik weet nu beter waar ik ‘ja’ tegen zeg. En ben gesterkt in mijn wil om dat ook te doen. Het is natuurlijk niet alleen leren: het is ook aan den lijve ondervinden. Het priesterleven wordt op het konvikt al ingeoefend. Ik leerde nieuwe kanten van mezelf kennen, en van anderen. Goede en kwade kanten. Een priester moet met beide uit de voeten. Ook Christus deed dat immers. Het konvikt is minstens zozeer een geestelijke en menselijke leerschool als een intellectuele.
Weet ik het nu zekerder dan aan het begin? Ja en nee. Christenen blijven mensen van het geloof. Van het vertrouwen. We slaan wegen in die we niet kunnen overzien. We vertrouwen erop dat God ons leidt. Niet in zeven sloten tegelijk, maar wie blijft treuzelen die komt ook nooit ergens. Christus is onze weg.
Het priesterschap wordt vaak vergeleken met het huwelijk. Beide zijn keuzen voor het leven. De priesteropleiding is dan misschien wel als een verkering. Niemand stapt na één dag al het huwelijksbootje in: eerst wil je elkaar beter leren kennen. Het ‘ja’ kan dan een ‘nee’ worden. Of een definitief jawoord, voor goede en slechte tijden. Je weet niet wat het leven brengen zal. Maar je weet wel dat je het met die persoon wilt leven. En dat die ander dat ook wil.
Priesterschap is het dienen van God tot heil van de mensen. Een leven met Christus. Daar durf ik in vol vertrouwen ja op te zeggen.
Met als motto ‘Kom je?’ vraagt de R.-K. Kerk in dit Jaar van de Priester aandacht voor Roepingenzondag. Deze vindt plaats op de vierde zondag van Pasen, 25 april 2010. De parochies van het Aartsbisdom Utrecht hebben dringend behoefte aan nieuwe priesters. Die komen er niet vanzelf. We zullen er de Heer om moeten vragen. Dat kan bijvoorbeeld door mee te bidden met de Diocesane Gebedskring, waarin honderden mensen uit het Aartsbisdom bidden dat de Heer onze Kerk mag zegenen met nieuwe priesters.
Boodschap paus
